|
|
|
|
Publicaties
Woestijnenergie en dolfijn-zwemmen. Het gebied tussen Egypte en de golven van Suez en Akkaba heeft al eeuwen een lang een zeer bewogen geschiedenis. Nu behoort Sinai aan Egypte, maar het heeft ook vaak bij Israel gehoord in het verleden. Op het ogenblik is de grens tussen Israel en Sinai gesloten vanwege de voortdurende spanningen tussen Israel en de Palestijnen. De onderhandelingen duren voort en uit veiligheidsoverwegingen is dit stategisch belangrijke gebied voor het Midden-Oosten niet vanuit Israel bereikbaar. Sinai is een prachtige steenwoestijn, rijk aan mineralen als koper, mangaan, calcium, magnesium, fosfor, silicium en het edelgesteente turkoois. De Egyptische godin Hathor is nog steeds de beschermvrouwe van dit groen-blauwe edelgesteente. De bedoeïenen vormen de nomadenbevolking van de woestijn. Bedu betekent: Eeuwen lang hebben de Joden (Apirou is de Arabische benaming)bestaansrecht gehad in Sinai. Zij trokken vanuit het vaste land van Egypte, door de Rode Zee, naar de Sinai. Verbleven daar zo'n 40 jaar onder aanvoering van Mozes. Lange tijd sloegen zij hun tenten op in het dal waar nu nog het St. Catharina klooster is. De veertig jaren waren kennelijk nodig voor de Joden in die tijd om door de woestijn te trekken en uiteindelijk het Beloofde Land te betreden. Er zal vast een symboliek achter zitten, want je hebt, zeker in deze tijd, geen 40 jaren nodig om door de Sinai te trekken en in Israel uit te komen. Het lijkt erop, dat als wij in deze woestijn zijn, in kort bestek die 40 jaren doorlopen en een transformatieproces ervaren, dat je niet alleen in de leegte van de woestijn brengt, maar ook de leegte in jezelf. Naar mijn idee ben je dan het dichtste bij de Eenheid, de Bron, je Kern. Hier zetelt je (hoger) bewustzijn, het innerlijke Weten. Het idee wat je hebt over de woestijn is een vaak afspiegeling van het idee dat je over jezelf hebt. Ik heb eens iemand horen zeggen: ik wil die dorre, droge woestijn niet in, ik heb er eigenlijk een enorme weerstand tegen. We raakten erover in gesprek en het bleek dat het te maken had met dor en droogheid in haar zelf, waar ze moeilijk naar kon kijken. Toen dat gegeven eenmaal in haar bewustzijn geaccepteerd was, kon zij op een andere manier naar de woestijn zelf kijken: de vruchtbaarheid van de leegte kon ontvangen worden.
Onze eindbestemming is Nuweiba, aan de Golf van Akkaba. Nuweiba ligt ongeveer 200 km onder Eilat (Israel) en Aquaba (Jordanië). In tegenstelling tot Eilat leven in Nuweiba de dolfijnen in vrijheid. Het zwemmen met de dolfijnen is een fascinerende gebeurtenis. Ik ga ervan uit dat de dolfijnen ons ontmoeten en niet andersom. De dolfijnen die bij de kust van Nuweiba leven, leven in vrijheid. Ze zijn er dus niet op vaste tijden en plaatsen. Soms moet je van de ene naar de andere kant van Nuweiba rijden omdat de dolfijnen net weer in een ander baai zijn.
Dolfijnen leven in spontane harmonie met zichzelf en met hun omgeving. Hun lichaam reageert vloeiend en op elke behoefte en situatie. Wanneer ze hun vinnen bewegen, vloeien de bewegingen zacht golvend door hun hele lijf, via een gezond zenuwstelsel en een ruggengraat waar geen knikken of verkrampingen in zitten. Dat kan alleen maar omdat dolfijnen ongeremde, spiritueel hoogontwikkelde wezens zijn met geïntegreerde hersenhelften, die via lichaam en geest afgestemd zijn op de Aarde, de Zon, de sterren en het collectieve bewustzijn: God-Godin-Het Al. Het elektrische systeem is letterlijk de communicatieschakel waardoor ons Hoger Zelf spreekt en creëert in de fysieke wereld. Elke blokkade in het elektrische systeem beperkt de mogelijkheid van spirit en onze Meesteraanwezigheid om volledig in het lichaam in te dalen. Wanneer een dolfijnenjong geboren wordt, wordt het eerst door zijn moeder met de neus aangeraakt en vervolgens één voor één door de andere dolfijnen van de school. Iedereen die het jong wil verwelkomen wordt via het water opgeroepen. De dolfijnen reageren op deze roep door een cirkel te vormen rond het jong en de moeder. Eerst zwemmen ze de ene kant op in de cirkel en dan de ander kant, waarbij ze met hun sonar begroetingen en zegeningen naar de pasgeborene zenden. Deze geluiden creëren bovendien de harmonische tonen die nodig zijn om het volledige bewustzijn van de dolfijngeest te laten incarneren. De dolfijnen raken het jong om beurten met de neus en het lichaam aan. Dit gaat door totdat de ziel van het jong volledig verankerd is en naar buiten kijkt vanachter de ogen van de pasgeborene. Volgens Moshe Feldenkrais wordt - op vergelijkbare wijze - de neurologische informatie van de persoon die bij de geboorte van een menselijk wezen is, in het lichaam van de baby verankerd, ongeacht welk deel van het lichaam van de pasgeborene aangeraakt wordt. Dat kan gezonde informatie zijn, maar het is ook mogelijk dat verkrampingen in een lichaamsgebied op grond van bijvoorbeeld angst of schaamte bij die persoon elektrisch via de uiteinden van de zenuwbanen aan de motorische cortex van de hersenen van de pasgeborene doorgegeven worden. En dus naar de overeenkomstige lichaamsgebieden, waar dan ook verkrampingen en angsten kunnen gaan vastzitten. Het doel van alle reizen is om datgene dat we werkelijk zijn stevig te verankeren in ons Wezen. Hierdoor zijn we niet alleen meer gericht op de buitenkant, maar laten we ons binnenste, onze essentie, onze kracht die Liefde is, naar buiten komen en nodigen daarmee de ander, 'de wereld' uit hetzelfde te doen.
Tekst: Josine Groeneveld |
|
©2003-2007 Safratours egypte-reizen.com |
'bewoner van de woestijn'. De bedoeïenen zijn onderverdeeld in meer dan 50 volksstammen, niet of nauwelijks geregistreerd en voor het merendeel analfabeet. Zij zijn op onze tocht door de woestijn onze chauffeurs. Door hun kennis van de woestijn, zijn we in de gelegenheid diep in de woestijn door te dringen. Verdwalen is uitgesloten en water is er in overvloed als je de geheime en meestal verstopte bronnen van de Bedoeien weet te vinden. We trekken door een gebied, rijk aan bijbelse herinneringen, van oase naar oase, langs geërodeerde kalksteenformaties en prehistorische nomadengraven. We ontmoeten The Forest of Pillars, een lava-gebied, dat 2000 jaar geleden is ontstaan en waar de mannelijke, elektrische energie van de aarde, heel goed voelbaar is. (Later, in |The coloured Canyon ontmoeten we dan de vrouwelijke, magnetische energie). Verder naar het St. Catharinaklooster met haar dependance Deir el Banat. In dit klooster verblijven de nonnen, terwijl in het meer bekende St. Catharina klooster nog zo'n 20 monniken verblijven, die de bibliotheek beheren en kopiëren met de hand. De Codex Sinaiticus werd hier gevonden in 1869, verkocht aan de Russen (voor 9000 roebels) en later verkocht aan het Britisch Museum (voor 100 000 pond sterling). In het klooster zijn nog andere geschriften die voor de eeuwigheid bewaard lijken te blijven. Het St. Catharina klooster, ingeklemd tussen de Djebel Musa (berg Horeb) en Djebel Catharina, is het oudste koptische klooster ter wereld, dat nog 'in bedrijf' is.
We trekken verder naar Wadi Gazala, de vallei van de gazellen, die zijn naam te danken heeft aan de aanwezigheid van deze woestijndieren. Van hieruit maken we een lange kamelentocht door een maagdelijk landschap, waar van je het idee krijgt dat daar nog nooit eerder mensen geweest zijn………….Aan het einde van de tocht komen we aan in de oase Ain Houdra, een waar paradijs met veel inheemse kruiden en planten, die je nergens anders vindt. De oase is een 'baarmoeder' waar je verblijft voordat we naar de Coloured Canyon gaan. De gekleurde bergen danken hun naam aan de vele nuances van de zandsteen, waarin deze tijdens het Quartair door de werking van het water is uitgegraven. De Coloured Canyon is een baringskanaal, een nauwe doorgang waar je te voet door heen gaan. Hier en daar klauter je over stenen heen en op een moment zak je door een gat, waar je een heuse spildraai met je lichaam moet maken. Vertrouwen en overgave. Elke keer als we er komen, ervaar ik een zeer transformerende werking in mijzelf en bij anderen. Op deze plaats spreken de stenen en vertellen je dat je los mag laten wat je niet meer nodig hebt en verankeren dat wat bij jou hoort. Je herinnert je opdracht en volgt je eigen pad. Het lijkt geen toeval dat in dit gebied kruiden gevonden worden, die de bedoeien-vrouwen gebruiken bij en rond de geboorte. Na de tocht door de Coloured Canyon (2 uur durend), naar Abu Galoum. Het natuurpark Abu Galoem is een ruig en fascinerend landschap: na iedere bocht zijn er weer andere tekeningen en kleuren in de rotsen. De wadi opent zich naar de zee en eindigt in een mooie baai. Hier kan gesnorkeld en gezwommen worden. 