|
|
|
|
Publicaties
Reis door het (g)oude(n) Nubië. Nubie ontleent zijn naam aan het Arabische 'neboe', dat 'goud' betekent. Goud werd veel gevonden in het zuiden van Egypte en de Nubiërs wisten als geen ander de weg over het water, langs de levens gevaarlijke cataracten om in het goudland te komen. Het antieke Nubië strekte zich uit van Thebe, het Luxor van nu, tot ver in Ethiopië met de Nubische stad Napata.Het huidige Nubië is nu de zuidelijkste provincie van Egypte tot de grens met Soedan. Pogingen om het snel stromende water van de Nijl te beheersen leidden ertoe dat al in 1898 de eerste stuwdam werd gebouwd.
De Nijl trad vanaf de bouw van de High Dam niet meer buiten haar oevers, zodat ook de landbouwgrond ter plekke ingeperkt werd. Het vruchtbare slib wordt niet meer afgezet langs de oevers van de Nijl, maar in het Nassermeer zelf. Achter de stuwdam moest men gebruik gaan maken van kunstmest, wat weer leidde tot vervuiling van het grondwater. Door de bouw van de dam is de visstand in de Nijl behoorlijk afgenomen. Krokodillen en hippo's komen niet meer voor en het ecologische evenwicht is zoek. Het is ook nog onduidelijk welke gevolgen de Dam heeft voor het klimaat. Het grote Nassermeer verdampt door de hitte van de zon en het is meetbaar, dat het sindsdien meer regent in het zuiden van Egypte. Naar mijn idee heeft de bouw van de Aswan-dam ook nog andere gevolgen, die wellicht minder meetbaar zijn. De afgebroken stroom van de Nijl en de kracht van de cataracten hebben hun tol geëist onder de bevolking. Gevoelsmatig en emotioneel voelt het 'afgeknepen'. Niet meer zijn wie je was, stromend, krachtig, geworteld in de aarde.Voor de Nubiërs is dit een karmisch gebeuren. Al vele eeuwen zijn zij onderdrukt en vormen een etnische minderheid. Na de vroege faraonische tijd die vooraf ging aan de 26e dynastie werden de Nubiërs steeds meer achtergesteld. In de tijd van Toetanchamon werden de Nubiërs als slaven gebruikt, niet alleen om de weg naar het goud te wijzen, maar ook op het graniet uit te hakken tot obelisken en deze te vervoeren over de Nijl naar Thebe. In het Egyptisch Museum te Cairo ligt o.a. een wandelstok van farao Toetanchamon met aan de onderkant en Nubische hoofd. Bij elke stap werd de Nubiër symbolisch met 'de kop in het zand gedrukt'. Het eenvoudige leven heeft plaats gemaakt voor economische vooruitgang, afgescheidenheid en aanpassing. Vele mensen trokken begin 1960 naar andere oorden in het huidige Soedan of meer naar het noorden Egypte in. De eigenheid van een heel volk stond op het punt te verdwijnen. Maar de Nubiërs vechtten terug, al dan niet vanaf hun geboortegrond, toonden zij zich krachtige, koninklijke mensen, die overleefden. Zij hebben nu nog steeds hun eigen leefwijzen en rituelen. Al sinds de oudheid waren de Nubiërs de medegrondleggers van het faraonische tijdperk. Van Ramses II is bekend dat hij de beeldschone Nefertari trouwde, een donker getinte, Nubisch-Afrikaanse vrouw. Eeuwenlang werd gedacht dat de farao's 'witte' mens-goden waren. Maar sla de boeken er maar eens op na en bekijk de foto 's van de oude beelden. Je ziet dat BV. de beelden bij Abu Simbel duidelijk Afrikaanse trekken hebben. Opvallend is, dat alle beelden een glimlach op het gezicht hebben. De Nubiërs bleven door de eeuwen heen hun eigenheid behouden. Terwijl daarentegen de Egyptenaren zich vermengden met buitenlands bloed door de Ottomaanse (Turkse), Romeinse, Griekse, Franse en Engelse overheersing. De Nubiërs hebben tot op de dag van vandaag hun eigen taal, een mengeling van Door het vollopen van het Nassermeer, verdwenen de overblijfselen van de inheemse bewoners en vele antieke monumenten, tempels en vestingen. Onder druk van de Unesco kwamen reddingsoperaties op gang om de gigantische bouwwerken naar droger en hoger gelegen plaatsen te brengen. Tijdrovende en geldverslindende operaties, maar dankzij de hulp van veel landen buiten Egypte kunnen we nu nog de oude bouwwerken bewonderen. In ruil voor de hulp werden obelisken, enorme beelden en andere artefacten geschonken, maar soms ook meegenomen naar het buitenland. Onder Napoleon werden veel kunstschatten 'uitgevoerd' naar o.a. Frankrijk. Op de Place de la Concorde in Parijs vind je een van de obelisken terug, die stonden voor de ingang van de tempel van Luxor. Ook de antieke zodiak is terug te vinden in het Louvre. In de tempel van Denderah (even boven Luxor) hangt de replica van deze zodiak! Het is opmerkelijk dat, ondanks de verplaatsing van de tempels, de energie toch nog wel voelbaar is. Neem nu bijvoorbeeld Abu Simbel, de grote tempel van Ramses II met zijn zittende figuren. Bijna 15 meter verderop de tempel van Nefertari, zijn geliefde vrouw met de staande beelden.
Op onze tocht over het Nassermeer doen we verschillende plaatsen aan. We nemen een platbodem, want anders komen we niet aan de oevers. De tempel van Kalabsja is opnieuw gebouwd 40 km van zijn oorspronkelijke plaats. Delen van de fundering van een nog oudere tempel (uit de tijd van Amenhotep, 18e dynastie), die eronder gebouwd was, zijn terug te vinden op het eiland Elephantine aan de andere kant van de stuwdam. De tempel van Kalabsja stamt uit de 1e eeuw B.C. en heeft een duidelijk Grieks-Romeinse stijl. De tempel was oorspronkelijk gewijd aan Isis, Osiris en Mandoelis. Zuiveringsrituelen met water zijn terug te vinden op de muren van de tempel. De verschillende tempels van Wadi es-Sebua (Vallei der Leeuwen), stammen allemaal uit de tijd van Ramses II. De tempels zijn gewijd aan Amon-Ra, oorspronkelijk een god van lucht en wind, maar later meer de god van voortplanting en vruchtbaarheid: Re-Harachte, de zonnekoning. Voor deze tempel liggen tien Sfinxen, met de dubbele kroon op het hoofd. De dubbelen kroon verwijst naar Upper en Lower Egypt. Ramses II was heerser over beide gebieden. Upper Egypt bestrijkt Nubië vanaf Ethiopië tot vlak onder Thebe. Lower Egypt ligt meer naar het noorden vanaf Assyoet tot en met de Delta. Later werden Upper en Lower Egypt samengevoegd. Nog meer tempels stroomopwaarts herinneren aan de vele veldslagen van Ramses en zijn vader Seti I. Ook werden hier in de oudheid pylonen en monumenten uitgehakt, die met een boot vervoerd werden naar Thebe. Het einde van de tocht over het Nassermeer komt in Abu Simbel, bij de al eerder beschreven tempel van Ramses en de tempel van Nefertari. Mannelijke en vrouwelijke energie versmelt hier tot androgyne kracht. Een heel actueel thema: het gaat er niet om dat vrouwelijke energie sterker wordt dan mannelijke energie, maar dat deze versmelten met elkaar tot androgyne kracht. Dit is tevens het opheffen van dualiteit: er ontstaat een versmelting, een eenheid, die krachtiger is dan de twee afzonderlijke delen. Alleen door gelijkwaardigheid kan versmelting plaats vinden en groei ontstaan. Terug in Aswan gaan we naar de tempels van Philae: de tempels van Isis gebouwd en later herbouwd op een eiland in de Nijl. Met een bootje duurt het ongeveer 20 minuten varen totdat je voet aan wal zet. De oorspronkelijke aanlegplaats is niet gehandhaafd. Nu kom je aan bij een aanlegsteiger aan de voorkant van het tempelcomplex. In de oudheid kwam je binnen aan de zijkant, via een gang, die rechtstreeks met het water was verbonden. Pas in de gang zette je voet aan wal.
De tempel van Philae zelf was gewijd aan de vruchtbaarheid van moeder Aarde. Vele tantrische rituelen op de tempelmuren laten zien, dat het niet ging om de menselijke voortplanting, maar de symbolische voortplanting door versmelting van mannelijke en vrouwelijke energie, gewijd aan de vruchtbaarheid van de aarde. De versmelting vond plaats tussen Isis en Osiris, waardoor de Nijl kon overstromen en het vruchtbare slib uit de Nijl kon afzetten. Het mysteriespel van natuurwetten en elementen waarin Isis en Osiris de hoofdrol hadden werd gedragen door de priesteressen van Philae. Met de opkomst van het monotheïsme (onder Achnaton) en het afzweren van de goden, werden de priesteressen buiten spel gezet en werd het eiland Philae uiteindelijk uitgeroeid en de vrouwen onteerd. In het vroege faraonische tijdperk werden goden en godinnen nog wel in ere gehouden en aanbeden, vooral ook om macht te kunnen handhaven. Er was een broos evenwicht tussen mannelijke en vrouwelijke energie, want men vereerde Isis en Osiris als een min of meer noodzakelijke eenheid. Men dacht afhankelijk te zijn van hun krachten. De Nijl was een woeste rivier, onvoorspelbaar door de cataracten en alleen als de goden goedgezind waren, was de Nijl bevaarbaar. Schepen met militair materieel en krijgsheren werden over het water vervoerd om meer land te veroveren en met goud terug te keren. Onder Achnaton (de zonnekoning), was er slechts één god toegestaan (Aton) Alle andere goden raakten tijdelijk 'buiten gebruik'. Achnaton verliet Thebe en trok naar het noordelijk gelegen Tell-el Marna. Pikant detail is dat volgens verschillende bronnen Achnaton de zegels van Atlantis en de energievortexen naar het universum afsloot, om te voorkomen dat de priesters misbruik zouden maken van de kennis. Het was zo dat de priesters slechts gedeeltelijk kennis naar buiten brachten, om de mensen dom te houden. Als iedereen hetzelfde wist als zij, dan waren ze de macht over mensen kwijt. Achnaton's 'logo' bestond uit o.a. de grote zon met 12 stralen, die het menselijke DNA moesten uitbeelden. Achnaton's zoon, Toetanckaton, werd na de moord op zijn vader en moeder (Nefertiti) door de priesters op de troon gezet. Hij was jong, nog maar 9 jaar, en was manipuleerbaar door de priesters, die door de dood van Achnaton hun kans schoon zagen weer aan de macht te komen. Toetanck-aton werd Toetachk-amon, naar Amon Ra, de hoofd-god van Thebe. De Zegels van Atlantis, verborgen in de oude mysteriespelen bleven echter afgesloten en worden nu pas, in onze tijd stukje bij beetje gedecodeerd. Ons bewustzijn is door de eeuwen heen gegroeid en we zijn bezig de sluiers van onwetendheid weg te schuiven, waardoor wij weer contact kunnen maken met ons innerlijk weten en ons hogere Zelf. Terug in Aswan gaan we naar de tempels van Philae: de tempels van Isis gebouwd en later herbouwd op een eiland in de Nijl. Met een bootje duurt het ongeveer 20 minuten varen totdat je voet aan wal zet. De oorspronkelijke aanlegplaats is niet gehandhaafd. Nu kom je aan bij een aanlegsteiger aan de voorkant van het tempelcomplex. In de oudheid kwam je binnen aan de zijkant, via een gang, die rechtstreeks met het water was verbonden. Pas in de gang zette je voet aan wal. Tijdens deze reis wordt je uitgenodigd om vanuit contact met je ziel en je Hoger Zelf, dat te laten gebeuren, waardoor jij je Meesterschap vorm kunt geven. Het gaat vooral om de beleving en jouw gevoel daarbij. De rust van het water en het eenvoudige leven op het water en in het Nubische land nodigen je uit om contact te maken met Al dat is, van binnen uit. Tekst: Josine Groeneveld. Gebruikte literatuur:
|
|
©2003-2007 Safratours egypte-reizen.com |
Toen tussen 1960 en 1970 de High Dam (Sadd al-Ali) werd gebouwd, verdween een groot deel van Nubië met antieke tempels onder water. De enorme nieuwe stuwdam (111 m hoog en bijna 4 km lang) verschafte Egypte meer elektriciteit dan het zelf nodig had. De bevolking, de Nubiërs, die woonden onder Aswan, werd te verstaan gegeven, dat ze 'ergens anders' moesten gaan wonen. Slechts weinigen bleven in dezelfde streek, werden vissers of bedreven landbouw op de oevers van de Nijl. 
Arabisch en Afrikaans. Veel vroeger werd deze taal over een groot gebied gesproken, omdat de Nubiërs ook handelaren waren, die met kamelen tot ver in het Midden oosten handel dreven. De Nubische taal is onder andere terug te vinden op rotsen in Wadi Makattab in de Sinaï. Dit was een doortrekplaats van kamelenkaravanen, waarbij de rotsen als 'muurkrant' werden gebruikt. Men hield elkaar zo op de hoogte van het laatste nieuws.
Duidelijk is voelbaar dat de tempel een zeer aardende functie heeft, je neer zet en bijna de grond inzuigt. De lieftallige, vrouwelijke energie van Nefertari, maakt dat je de neiging krijgt om te dansen en te zingen……….. Wij hebben het wel eens over het celgeheugen van de mens, maar er bestaat dus ook een celgeheugen van steen en zand. In de korrels wordt celgeheugen opgeslagen en blijft resonantie/trilling bestaan.
Philae was in de oudheid de residentie van Isis, de moedergodin, de beschermvrouwe van de elementen. Philae was het eiland waar jonge novieten, maagden werden opgeleid tot priesteres. Er bestonden verschillende orde's. Zo was er een orde die zich bezig hield met geneeskracht en witte magie. Deze priesteressen gingen later naar tempels op andere plaatsen in Egypte om hun specifieke talenten vorm te geven. Dat kon bijvoorbeeld Kom Umbu zijn. Deze tempel symboliseert de strijd tussen goed en het kwaad, de vertegenwoordigers van het Licht en de machten der duisternis. De tempel van Kom Umbu heeft twee offerplaatsen, gewijd aan witte magie en één aan zwarte magie.